Levensverhaal

Elk mensenleven, of een periode daaruit, is bijzonder genoeg om op papier te zetten. Omdat uw herinneringen te mooi, leuk of dierbaar zijn om in de vergetelheid te raken. Of omdat er een periode was die u maar niet kunt en wilt vergeten en nu eindelijk een plek hoopt te geven.

Woordenvanwaarde.com luistert naar uw verhaal en schrijft uw biografie. De tekst kunt u voor uzelf houden maar ook cadeau doen aan uw kinderen, kleinkinderen en andere naasten. Zo maakt u ze deelgenoot van de momenten die uw leven waardevol of juist zo moeilijk maakten.

Ook anderen kunnen Woordenvanwaarde.com opdracht geven een leven in kaart te brengen. In dat geval is het levensverhaal een mooi cadeau om te krijgen.

  

Door middel van meerdere interviews verzamelen wij de gegevens die nodig zijn om het verhaal van uw leven te schrijven. Dat kan een lang verhaal zijn met alle mogelijke details. Maar u kunt ook kiezen voor een levensverhaal in een notendop.    

Ook de vorm bepaalt u zelf. Wilt u dat uw biografie in een mooi boekje gegoten wordt, dan kan dat. Kiest u voor een afdruk op A4-formaat in een eenvoudig mapje, dan mag dat ook. Een digitale versie, zodat u zelf op een later tijdstip kunt beslissen of en hoe u het herinneringsdocument vermenigvuldigt, behoort eveneens tot de mogelijkheden.

Woordenvanwaarde.com schrijft uw levensverhaal, maar u bent en blijft degene die inhoud, vorm en bestemming bepaalt. Het is uiteraard mogelijk de biografie te voorzien van foto’s of andere   illustraties.                      

                                                                                                                              

Passage uit het levensverhaal van een 80-jarige vrouw:                  

 ‘Soms kwamen we huilend van de kou thuis. Gelukkig stond in de kamer de kachel. We legden daar een grote kei op die we ’s avonds, als we naar bed gingen, in een handdoek wikkelden. Zo deed de kei dienst als kruik.’ 

 

 Passage uit het levensverhaal van een 83-jarige man:

 ‘Zelf was ik er in het begin niet zo mee bezig, maar als er daarna weer eens iets razzia-achtigs gebeurde in het dorp of elders, merkte ik dat ik bang werd. Dan was er weinig meer over van dat ‘dappere jongetje’ waarvoor ik door sommige mensen aangezien werd.’